nikos alexiou - theatro

2009-02-14T05:39:00.000-08:00

ΤΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΣ ΜΟΥ

ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΡΟΛΟΥ ΚΟΥΝ
Υπόγειο- Πεσμαζόγλου 5

2008-07-16T00:58:00.000-07:00

ΜΗΔΕΙΑ 2
.
by konstantinos trichas

2008-06-16T04:11:00.000-07:00

ΚΑΤΖΟΥΡΜΠΟΣ

του Γ. Χορτάτζη

Σκηνοθεσία Λ. Βογιατζή

1993

2008-06-12T02:36:00.000-07:00

la puppe

fotos by M. Thoma

2008-06-01T13:45:00.000-07:00

2008-06-01T13:37:00.000-07:00

2008-05-06T15:51:00.000-07:00

Λα Πουπέ

στο Θεάτρου Σφενδόνη

. .
H Άννα Κοκκίνου

στη μαύρη κωμωδία του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη

Σκηνοθεσία: Άννα Κοκκίνου

Σκηνικά: Νίκος Αλεξίου

Μουσική: Στέλλα Γαδέδη

Φωτισμοί: Νίκος Αλεξίου

Βοηθός σκηνοθέτη: Δημήτρης Καντάς

Με ένα νέο ελληνικό έργο και μάλιστα μονόλογο επιστρέφει η Άννα Κοκκίνου στην ανακαινισμένη σκηνή του Θεάτρου Σφενδόνη. Πρόκειται για τον θεατρικό μονόλογο με τίτλο Λα Πουπέ του βραβευμένου για το μυθιστόρημά του, Οι τέσσερις τοίχοι, συγγραφέα

Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη.
Η Ρίκα είναι η πιο επιδέξια ράφτρα φορεμάτων κούκλας στην Αθήνα. Διαθέτει σπάνια κουμπιά και υφάσματα κι ένα ακόμα πιο σπάνιο ταλέντο. Ωστόσο, η ενασχόλησή της αυτή μοιάζει να την έχει καθηλώσει σε μια αφύσικη παιδικότητα. Κλεισμένη στον κοριτσίστικο κόσμο της, δυσκολεύεται να καταλάβει τους άλλους, πληγώνεται και τότε γίνεται τρομαχτική. Ευτυχώς υπάρχει η υπέργηρη κυρία Νέλλη του διπλανού διαμερίσματος και το σκαθάρι στο παράθυρό της που με τις ισχυρές του κεραίες την καθοδηγεί. Επίσης, η Ρίκα λατρεύει τα γλυκά και το τραγούδι...

Η Άννα Κοκκίνου μιλάει για την ηρωίδα

.
Η Ρίκα, αυτό το πονεμένο μικρομέγαλο πλάσμα, σηκώνει τα μανίκια ψηλά και τα βάζει με τον χειρότερο εχθρό της: το Μίσος. Μ’ όλη της τη δύναμη αντιστέκεται στη γλυκιά σαγήνη των φθονερών σκέψεων και της εκδικητικότητας. Είναι και θα μείνει για πάντα μια μεγάλη ροζ τσιχλόφουσκα – το αποφάσισε. Ο εχθρός όμως είναι πιο δυνατός. Έχει τρυπώσει μέσα για τα καλά, ζει και βασιλεύει στα σωθικά της. Ολοστρόγγυλη, ζουμερή, με άρωμα φράουλα, αλλά στην καρδιά μια σταξιά δηλητήριο

Θέατρο Σφενδόνη

Μακρή 4, Αθήνα (Μακρυγιάννη)

tel:+30-210-9246692

2008-05-06T14:34:00.000-07:00

ΜΗΔΕΙΑ 2

Πειραιώς 260

Χώρος Η / 1 - 5 Ιουνίου 2008, 21:00

.
Σύλληψη – Σκηνοθεσία – Χορογραφία: Δημήτρης Παπαϊωάννου

Σκηνικά: Νίκος Αλεξίου

Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος

Σχεδιασμός & Σύνθεση Ήχων: Coti K.

Mουσική: Κολλάζ από όπερες του Vincenzo Bellini

Art Direction – Κοστούμια: Δημήτρης Παπαϊωάννου – Θάνος Παπαστεργίου

Γλυπτική: Νεκτάριος Διονυσάτος

Βοηθός Σκηνοθέτη: Τίνα Παπανικολάου

.
Διανομή:
Μήδεια: Ευαγγελία Ράντου

Ιάσων: Γιάννης Νικολαΐδης

Σκύλος: Άρης Σερβετάλης

Γλαύκη: Κατερίνα Λιόντου

Ήλιος: Φοίβος Παπαδόπουλος
Αργοναύτες: Νίκος Δραγώνας, Μιχάλης Ελπιδοφόρου, Νίκος Καλογεράκης, Τάσος Καραχάλιος, Κωνσταντίνος Καρβουνιάρης, Φοίβος-Θωμάς Κυριάκου, Αγνή Παπαδέλη-Ρωσσέτου, Βαγγέλης Τελώνης, Συμεών Τσακίρης, Altin Huta

.
Δεκαπέντε χρόνια μάς χωρίζουν από την πρώτη παράσταση της Μήδειας (1993), του εμβληματικού έργου του Δημήτρη Παπαϊωάννου και αναμφίβολα της πιο εμπνευσμένης στιγμής στη δράση ενός σχήματος (Ομάδα Εδάφους), που άφησε εποχή στα νεότερα χοροθεατρικά μας πράγματα. Η υδάτινη Μήδεια ταξίδεψε, αγαπήθηκε, μάγεψε με τη δύναμη των εικόνων, την ευρηματικότητα στην αφήγηση του μύθου, το ιδιοφυές συνταίριασμα της στυλιζαρισμένης κίνησης ενός βωβού θιάσου με το δραματικό στοιχείο που αποπνέουν οι όπερες του Μπελλίνι. Γνώρισε αποθεωτική υποδοχή από την παγκόσμια κριτική και μοναδική αντοχή στο πέρασμα του χρόνου.
Σήμερα, με τα μάτια της καινούργιας του εμπειρίας, ο Παπαϊωάννου κοιτάζει εκ νέου την ιστορική και δοκιμασμένη αυτή δουλειά. Και αποπειράται να μας μεταγγίσει το απόσταγμα της «ευτυχισμένης εκείνης στιγμής» ξαναδουλεύοντας την παράσταση με ένα ολοκαίνουργο καστ.

.
Παραγγελία του ΥΠΠΟ για το Πολιτιστικό Έτος της Ελλάδας στην Κίνα

Συμπαραγωγή: Φεστιβάλ Αθηνών, Ελληνική Θεαμάτων & ΔΥΟ
Χορηγοί: Θεόδωρος & Γιάννα Αγγελοπούλου
Η προπώληση των εισιτηρίων αρχίζει στις 12 Μαΐου.

2008-05-06T14:21:00.000-07:00

ΜΗΔΕΙΑ 1

Σημείωμα Δημήτρη Παπαϊωάννου

Η Μήδεια ήταν μια παραγγελία του Σπύρου Μερκούρη, αδελφού της Μελίνας. Τη νύχτα που η Μελίνα παρακολούθησε την παράσταση των Τραγουδιών (1991), ήλθε στα παρασκήνια, ανέβασε τα πόδια της στο τραπέζι, άναψε ένα τσιγάρο και είπε: «Αυτού του είδους το κρασί θα ήθελα να εξαγάγω». Δύο χρόνια αργότερα και ενώ ετοιμαζόμασταν για τη φωτογράφηση στο πλαίσιο της προώθησης της Μήδειας, το ραδιόφωνο ανακοίνωσε το θάνατό της.

Η διανομή της Μήδειας ήταν διαφορετική αρχικά. Εγώ θα έπαιζα τη Μήδεια, ο Σταύρος Ζαλμάς τον Ιάσονα και η Αγγελική το ρόλο της Γλαύκης. Ο Σταύρος έφυγε από την ομάδα έπειτα από κανά δυο πρόβες και οι υπόλοιποι αλλάξαμε ρόλους· έτσι το κοινό είχε την ευκαιρία να δει την Αγγελική Στελλάτου στα καλύτερά της πάνω στη σκηνή. Τα δύο στοιχεία που ξεχώριζαν από την παραγωγή ήταν τα σκηνικά του Νίκου Αλεξίου και η εφεύρεσή μου για το κοστούμι της Μήδειας.

Αυτό το έργο έμελλε να γίνει η μεγαλύτερη επιτυχία της Ομάδας Εδάφους. Σηματοδότησε την μετάβασή μας από το εναλλακτικό θέατρο-κατάληψη των εξήντα θέσεων στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου με τις 700 θέσεις, όπου δώσαμε τις πρώτες πέντε παραστάσεις με όλα τα εισιτήρια προ-πωλημένα (τα εισιτήρια για τις δύο τελευταίες παραστάσεις πωλούνταν στη μαύρη αγορά).

Το έργο ήταν συναισθηματικά προσιτό σε όλους, αλλά ταυτόχρονα αρκετά αφαιρετικό. Η επιτυχία του έγκειτο κυρίως στον τρόπο αφήγησης της ιστορίας. Απλό, μεγαλοπρεπές και διακοσμητικό μέχρι τη στιγμή της προδοσίας, το έργο ξαφνικά γίνεται επικίνδυνο και, όταν κυριαρχεί το δράμα, φαίνεται ότι όλα θα καταρρεύσουν μπροστά στα μάτια μας. Ο μύθος συναντά την τραγωδία στη μέση του έργου. Οι χαρακτήρες του έργου παρουσιάζονται σαν αρχετυπικά πρότυπα, ενώ ο χαρακτήρας που επινοήθηκε για τις ανάγκες αυτής της παραγωγής, ο Σκύλος, ενσαρκώνει το σκοτεινό ένστικτο της Μήδειας και δρα σαν ένας αποτρόπαιος τελετάρχης που προστατεύει τη μάγισσα, ενώ την ίδια στιγμή διασφαλίζει ότι όλα οδεύουν προς την τραγική κατάληξη.

Ανεβάσαμε την παραγωγή άλλες τρεις φορές και έτσι είχαμε πρώτον την ευκαιρία να γυρίσουμε τον κόσμο και δεύτερον την τιμή να ερμηνεύσουμε το έργο παρουσία της Pina Bausch.

2008-05-06T13:22:00.000-07:00

ΤΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΣ ΜΟΥ

ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΡΟΛΟΥ ΚΟΥΝ

Υπόγειο- Πεσμαζόγλου 5
-

ΤΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΣ ΜΟΥ

του Γεωργίου Βιζυηνού

Σκηνοθεσία: Κωστής Καπελώνης

Σκηνογραφία: Νίκος Αλεξίου

Μουσική: Σταύρος Σιόλας
-

Παίζουν:

Ηλίας Λογοθέτης,

Μαρία Ζαχαρή, Κώστας Βελέντζας,

Μιχάλης Κοιλάκος, Εύα Οικονόμου,

Βάλια Παπακωνσταντίνου, Διονύσης Κλάδης
-

Έναρξη 29 Οκτωβρίου 2007
-
Παραστάσεις:

Κάθε Δευτέρα και Τρίτη, ώρα 9:15 μ.μ.

Κάθε Τετάρτη και Κυριακή, ώρα 10.15 μ.μ.
-

Διάρκεια παράστασης 75’
-

Η παράσταση είναι μια δραματική ποιητική αφήγηση, που επιχειρεί να αναδείξει τη γοητεία της γλώσσας, τη λεπτότητα των αισθημάτων και τις αποχρώσεις των χαρακτήρων του Βιζυηνού, με μια σύγχρονη πρόταση χρήσης του εικαστικού και μουσικού περιβάλλοντος.
Ο Βιζυηνός είναι ο πρώτος και κορυφαίος μινιμαλιστής μυθιστοριογράφος της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Τα τέσσερα ισχυρά του κείμενα "Το αμάρτημα της μητρός μου", "Ποιος ήταν ο φονεύς του αδελφού μου", "Το μόνον της ζωής του ταξείδιον" και "Ο Μοσκώβ-Σελήμ" είναι αυτοβιογραφικά αφηγήματα ενός ποιητή, ο οποίος κινείται ανάμεσα στη νουβέλα και στο μυθιστόρημα
Ο κόσμος του Βιζυηνού λειτουργεί ανθρωποκεντρικά και ανθρωπομορφικά. Γεννημένος αφηγητής, ο συγγραφέας ξέρει να στήνει μια ιστορία, να κανονίζει τις αναλογίες και τους ρυθμούς της, να δημιουργεί τις κατάλληλες εντάσεις στην κατάλληλη στιγμή και να κεντρίζει το ενδιαφέρον του αναγνώστη.
Η δράση, η πλοκή, οι πράξεις των προσώπων και τα ίδια τα πρόσωπα κοιταγμένα μέσα από τις πράξεις τους είναι τα δυναμικά μοτίβα του, που οδηγούν στη λύση του δράματος, αδιάφορο αν η λύση αυτή ισοδυναμεί με αδιέξοδο.
Η εκφραστική ερμηνεία του Ηλία Λογοθέτη και η σκηνοθετική ματιά του Κωστή Καπελώνη αναδεικνύουν σκηνικά το αριστούργημα αυτού του μεγάλου συγγραφέα.

Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν
ΥΠΟΓΕΙΟ
Πεσμαζόγλου 5

τηλ. ταμείου 210 32 28 706